Παράσταση της Θεατρικής Ομάδας Κωφών «Τρελά Χρώματα - Crazy Colors» βασισμένη σε αρχαίες ελληνικές τραγωδίες

  Τη Δευτέρα 17 Μαρτίου 2014 και ώρα 18:00 το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο φιλοξενεί την Θεατρική Ομάδα Κωφών «Τρελά Χρώματα – Crazy Colors».

  Εφτά ηθοποιοί, με τη γλώσσα του σώματος και με τη δική τους, τη Νοηματική Γλώσσα, θα μας ταξιδέψουν στο κόσμο των τραγικών καταστάσεων που καθορίζουν τη σχέση του ανθρώπου με τον εαυτό του και με τη φύση, τις σχέσεις του με τους συνανθρώπους του και τη θέση ευθύνης του απέναντι στον κόσμο.

  Εφτά αποσπάσματα τραγωδιών γλιστρούν αρμονικά το ένα μέσα στο άλλο με κεντρικούς άξονες το Φως και το Σκοτάδι.

  Tα μουσεία στη σύγχρονη εποχή αποτελούν εξωστρεφείς, επικοινωνιακούς και πολυσχιδείς πολιτιστικούς οργανισμούς που φιλοξενούν νέες μορφές τέχνης.

  Στο πλαίσιο της πολιτικής του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου για την προβολή του έργου ευαίσθητων κοινωνικά ομάδων εντάσσεται η παρουσίαση της Θεατρικής Ομάδας Κωφών «Τρελά Χρώματα».
  Η καλλιτεχνική αυτή απόπειρα συντελεί στο μετασχηματισμό του μουσείου σε έναν πιο άμεσο, προσιτό και πολυφωνικό χώρο, όπου αντανακλώνται οι διανοητικές και καλλιτεχνικές προσδοκίες του συνόλου της κοινωνίας.

  ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ-ΣΥΛΛΗΨΗ-ΙΔΕΑ: Έλλη Μερκούρη

  ΓΕΝΙΚΟΣ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ: Δρ Γεώργιος Kακαβάς, Αναπληρωτής Διευθυντής του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου

  ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ-ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ: Αριάδνη Κλωνιζάκη, Aρχαιολόγος ΕΑΜ.

  Τηλ: 21 32 14 48 34

  E-mail: predu.eam@culture.gr

  Η δήλωση συμμετοχής είναι απαραίτητη στο τηλέφωνο 21 32 14 48 91 (ώρες 9.30-15.00).

Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.

  Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Πατησίων 44,

  www.namuseum.gr  Τη Δευτέρα 17 Μαρτίου 2014 και ώρα 18:00 το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο φιλοξενεί την Θεατρική Ομάδα Κωφών «Τρελά Χρώματα – Crazy Colors».

  Εφτά ηθοποιοί, με τη γλώσσα του σώματος και με τη δική τους, τη Νοηματική Γλώσσα, θα μας ταξιδέψουν στο κόσμο των τραγικών καταστάσεων που καθορίζουν τη σχέση του ανθρώπου με τον εαυτό του και με τη φύση, τις σχέσεις του με τους συνανθρώπους του και τη θέση ευθύνης του απέναντι στον κόσμο.

  Εφτά αποσπάσματα τραγωδιών γλιστρούν αρμονικά το ένα μέσα στο άλλο με κεντρικούς άξονες το Φως και το Σκοτάδι.

  Tα μουσεία στη σύγχρονη εποχή αποτελούν εξωστρεφείς, επικοινωνιακούς και πολυσχιδείς πολιτιστικούς οργανισμούς που φιλοξενούν νέες μορφές τέχνης.

  Στο πλαίσιο της πολιτικής του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου για την προβολή του έργου ευαίσθητων κοινωνικά ομάδων εντάσσεται η παρουσίαση της Θεατρικής Ομάδας Κωφών «Τρελά Χρώματα».
  Η καλλιτεχνική αυτή απόπειρα συντελεί στο μετασχηματισμό του μουσείου σε έναν πιο άμεσο, προσιτό και πολυφωνικό χώρο, όπου αντανακλώνται οι διανοητικές και καλλιτεχνικές προσδοκίες του συνόλου της κοινωνίας.

  ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ-ΣΥΛΛΗΨΗ-ΙΔΕΑ: Έλλη Μερκούρη

  ΓΕΝΙΚΟΣ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ: Δρ Γεώργιος Kακαβάς, Αναπληρωτής Διευθυντής του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου

  ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ-ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ: Αριάδνη Κλωνιζάκη, Aρχαιολόγος ΕΑΜ.

  Τηλ: 21 32 14 48 34

  E-mail: predu.eam@culture.gr

  Η δήλωση συμμετοχής είναι απαραίτητη στο τηλέφωνο 21 32 14 48 91 (ώρες 9.30-15.00).

Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.

  Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Πατησίων 44,

  www.namuseum.grwww.namuseum.gr

Διαβάστε περισσότερα »

Εκμάθηση Ελληνικής Νοηματικής Γλώσσας εξ' αποστάσεως

http://www.youtube.com/watch?v=Vu8glEMg5WY

Διαβάστε περισσότερα »

Ίδρυμα Ευγενίδου: Πραγματική προσβασιμότητα και άρση εμποδίων

Οι άνθρωποι του Ιδρύματος Ευγενίδου θέλησαν να το κάνουν πραγματικά προσβάσιμο όχι μόνο βελτιώνοντας τις εγκαταστάσεις, αλλά και εξοικειώνοντας το προσωπικό του με την αναπηρία ως κατάσταση, όπως βιώνεται από τους ίδιους τους ανθρώπους με αναπηρία. Για τον σκοπό αυτό οργάνωσαν πρώτα απ΄ όλα μια ημερίδα όπου συζήτησαν και εξοικείωσαν τους εργαζομένους τους με την καθημερινότητα της αναπηρίας. Στη συνέχεια βελτίωσαν το περιβάλλον ως προς την προσβασιμότητά του επιδιώκοντας την άρση όλων των εμποδίων σε σχέση τόσο με τους χώρους όσο και με τις υπηρεσίες.
Στις αρχές του 2011 το Ίδρυμα Ευγενίδου (Ι.Ε.) ενδιαφέρθηκε να αξιολογήσει το εξωτερικό περιβάλλον του αλλά και τις υπηρεσίες στους χρήστες και τις χρήστριες με αναπηρία και στα εμποδιζόμενα άτομα. Για τον σκοπό αυτό πραγματοποίησε έρευνα σε συνεργασία με ΑμεΑ. Σκοπός της έρευνας, όπως μας εξηγεί ο σύμβουλος κοινωνικής πολιτικής του Ι.Ε. Αντώνης Ρέλλας, ήταν αφ΄ ενός να καταγραφούν τα εμπόδια που συνάντησαν οι συμμετέχοντες με αναπηρία συνολικά κατά τη διάρκεια της επίσκεψής τους και αφ΄ ετέρου να αντιμετωπίσει και να επιλύσει τα εμπόδια που θα εντόπιζαν.

Οι άνθρωποι του Ι.Ε θέλησαν να το κάνουν πραγματικά προσβάσιμο όχι μόνο βελτιώνοντας τις εγκαταστάσεις, αλλά και εξοικειώνοντας το προσωπικό του με την αναπηρία ως κατάσταση, όπως βιώνεται από τους ίδιους τους ανθρώπους με αναπηρία. Για τον σκοπό αυτό οργάνωσαν πρώτα απ΄ όλα μια ημερίδα όπου συζήτησαν και εξοικείωσαν τους εργαζομένους τους με την καθημερινότητα της αναπηρίας. Στη συνέχεια βελτίωσαν το περιβάλλον ως προς την προσβασιμότητά του επιδιώκοντας την άρση όλων των εμποδίων σε σχέση τόσο με τους χώρους όσο και με τις υπηρεσίες. Η ημερίδα ανέδειξε την ελλιπή εκπαίδευση των κωφών και στην παντελή έλλειψη εκπαίδευσης στην ελληνική νοηματική γλώσσα. Τονίστηκε η ανάγκη ύπαρξης υποτιτλισμού η οποία θα έχει αποτέλεσμα τη δυνατότητα παρακολούθησης ειδήσεων, θεατρικών έργων ή ταινιών στον κινηματογράφο. Επίσης, επισημάνθηκε η αυτονομία που παρέχεται στα άτομα με περιορισμό όρασης μέσω της χρήσης σκύλων-οδηγών και πραγματοποιήθηκε επίδειξη, σύμφωνα με τον κώδικα συμπεριφοράς απέναντι σε έναν τυφλό που κινείται με ή χωρίς σκύλο-οδηγό.

Επόμενος στόχος του ιδρύματος είναι να αποτελέσει πρότυπο προσβασιμότητας ως προς το δομημένο περιβάλλον, την ενημέρωση, την εκπαίδευση, την επικοινωνία, τα αγαθά και τις υπηρεσίες. Γι΄ αυτό, πραγματοποιήθηκε μια σειρά από βελτιώσεις στους εξωτερικούς και εσωτερικούς μεταβατικούς και βοηθητικούς χώρους, στο αμφιθέατρο και στη βιβλιοθήκη. Χαρακτηριστικό ήταν το παράδειγμα των πρωτοβουλιών για τη διευκόλυνση της επικοινωνίας των ανθρώπων με αναπηρία με το Ιδρυμα Ευγενίδου και με το προσωπικό που εξυπηρετεί τους χρήστες και τις χρήστριες με αναπηρία (κινητό τηλέφωνο – text messaging, e-mail, υπηρεσία fax, εξοικείωση του προσωπικού). Από τον Ιανουάριο 2013 το γραφείο πληροφοριών του Ιδρύματος Ευγενίδου παρέχει ειδική τηλεφωνική υπηρεσία γραπτών μηνυμάτων μέσω κινητού τηλεφώνου (SMS) για άτομα με μειωμένη ακοή. Επίσης, το ίδρυμα έχει προμηθευτεί αναπηρικά αμαξίδια για την εξυπηρέτηση ατόμων με περιορισμένη κινητικότητα, κατά την επίσκεψή τους στους χώρους του. Τέλος, εγκατέστησε ράμπες για την πρόσβαση στο πάνελ, στο αμφιθέατρο.

Στη βιβλιοθήκη του Ι.Ε. εγκαταστάθηκαν δύο σταθμοί εργασίας που επιτρέπουν σε άτομα με αναπηρία να χρησιμοποιούν τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές των σταθμών εργασίας και να έχουν πρόσβαση στις συλλογές της βιβλιοθήκης και στο Διαδίκτυο, υποστηρίζοντας άτομα με περιορισμό όρασης, άτομα με περιορισμό κινητικότητας. Τέλος, το ίδρυμα άνοιξε τους χώρους του και στην ουσία, καθώς φιλοξενεί τους καλλιτέχνες και επιστήμονες με αναπηρία αναγνωρίζοντας ότι εκπροσωπούν ισότιμα τις επιστήμες και τον πολιτισμό μας, ενώ σε όλα τα συνέδρια και στις εκδηλώσεις που διοργανώνει, ανακοινώνεται και, αν ζητηθεί, παρέχεται η δυνατότητα διερμηνείας στην ελληνική νοηματική γλώσσα. Με λίγα λόγια, το Ι.Ε. θέλησε να κάνει πραγματικότητα την προσβασιμότητα, δίνοντας την ευκαιρία στους ανθρώπους με αναπηρία να νιώσουν τις πόρτες του ανοιχτές και τις εγκαταστάσεις του φιλόξενες.


Πηγή: «Η εφημερίδα των συντακτών»

Διαβάστε περισσότερα »

ΘΕΑΤΡΟ. Ο Παπαδιαμάντης είναι ακοή και μέσω αυτής εικόνες».

Ο Παπαδιαμάντης είναι ακοή και μέσω αυτής εικόνες». Έγιναν ειδικές πρόβες φυσικά. «Κάναμε σκληρή δουλειά», όπως εξηγεί ο Θανάσης Σαράντος για τη συνεργασία που είχε με τον διερμηνέα Αντώνη Χριστοφόρου, προκειμένου να συνδεθούν η σκηνική πράξη με την παράλληλη απόδοσή της στη νοηματική.
Τέσσερα χρόνια «παλεύει», μεγαλώνει και ζει, οργώνοντας την ελληνική επικράτεια, χωρίς χορηγό, χωρίς «ούτε καν ηθική υποστήριξη» με τον «Αμερικάνο» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, ένα «όνειρο ζωής», όπως λέει, ο Θανάσης Σαράντος.

Ο μαθητής όμως του Ρόμπερτ Γουίλσον, συνεργάτης του αείμνηστου Τάσου Μπαντή και ιδρυτής της ομάδας «Ηθικόν Ακμαιότατον», από την Κυριακή θα πρέπει να συνηθίσει με την ιδέα της έλλειψής του. Στις 8 το βράδυ στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης δίνει την -αμετάκλητα- τελευταία παράσταση του «Αμερικάνου», με τον οποίο έχει τα τελευταία χρόνια ταυτιστεί, ενώ θα υπάρχει η ταυτόχρονη απόδοση του παπαδιαμαντικού κειμένου στη νοηματική γλώσσα. Μια παγκόσμια πρώτη για το έργο του Σκιαθίτη κοσμοκαλόγερου, που συγκλόνισε όχι μόνο το ειδικό κοινό του στη δοκιμή που ήδη έγινε στη Θεσσαλονίκη, αλλά και τον φιλόλογο και επιμελητή των Απάντων του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, Ν. Δ. Τριανταφυλλόπουλο.

Τα αποτελέσματα ήταν πραγματικά συγκινητικά. Οι θεατές υποστήριξαν ότι από τις εκφράσεις του Θ. Σαράντου και τις δονήσεις του σώματός του στο σανίδι καταλάβαιναν τη «βαρύτητα κάθε λέξης απ΄ τον στραφταλιστό λόγο του Σκιαθίτη. Προσπαθώ να μεταδώσω αυτό που στερούνται αυτοί οι άνθρωποι. Ο Παπαδιαμάντης είναι ακοή και μέσω αυτής εικόνες». Έγιναν ειδικές πρόβες φυσικά. «Κάναμε σκληρή δουλειά», όπως εξηγεί ο Θ. Σαράντος για τη συνεργασία που είχε με τον διερμηνέα Αντώνη Χριστοφόρου, προκειμένου να συνδεθούν η σκηνική πράξη με την παράλληλη απόδοσή της στη νοηματική.

Η διασκευή του για έναν ηθοποιό (τον ίδιο) και έναν μουσικό (τον πάντοτε παρόντα συνθέτη Λάμπρο Πηγούνη), θέλει να υπενθυμίσει σε όλους πρωτίστως τις «διαστάσεις που μπορεί να πάρει η ανθρώπινη μοναξιά και η "αθεράπευτη" καχυποψία απέναντι σε οτιδήποτε άγνωστο ή φαινομενικά "ξένο"».

Τέσσερα χρόνια, βρέξει χιονίσει, ο Σαράντος επέμενε οργώνοντας 25 πόλεις της χώρας με το παπαδιαματικό «διαμάντι» για έναν επιπρόσθετο, πολύ σοβαρό, λόγο. Διότι «ο "Αμερικάνος" θα μπορούσε να είναι η σημερινή ιστορία ενός μετανάστη ή λαθρομετανάστη εδώ στην Ελλάδα. Είναι ένα κείμενο που έτσι κι αλλιώς μυρίζει "ανθρωπίλα". Κι εγώ ένας Αμερικάνος είμαι στην ίδια μου τη χώρα. Είναι μια ιστορία ξενιτιάς σε ένα περιβάλλον ακραίας φτωχοποίησης. Τα βιώματα του Αμερικάνου είναι κοινά με τα δικά μας».

Τον «καλοφορεμένο, ωραίο, ανοιχτοπρόσωπο» ήρωα απ΄ το γνωστό ομώνυμο χριστουγεννιάτικο διήγημα του 1891, ο οποίος επιστρέφει ύστερα από 25 χρόνια στο νησί του, μια παραμονή Χριστουγέννων, χωρίς να γίνει αντιληπτός από κανέναν, ο ηθοποιός και σκηνοθέτης τον έβαλε μπρος ως παράσταση ιδίοις κόποις και εξόδοις χωρίς καμία υποστήριξη, εισπράττοντας ακόμη και την ελαφριά κοροϊδία από τους συναδέλφους του. Κι όμως. Την παράστασή του, που έχει καταφέρει αθόρυβα να μεταβληθεί σε ένα καλλιτεχνικό γεγονός, την έχουν ήδη δει 30.000 άνθρωποι, παρ΄ ότι, όπως λέει ο Θ. Σαράντος, αναφερόμενος εμμέσως στον Παπαδιαμάντη, «έχει παρεξηγηθεί η έννοια της ελληνικότητας. Τι είναι ελληνικό; Τι εμπεριέχει η λέξη Ελλάδα; Η γλώσσα μας είναι το ενωτικό στοιχείο, που εμπεριέχει ό,τι έχει υπάρξει και διασταυρωθεί σε αυτόν τον τόπο. Για μένα πατρίδα είναι η γλώσσα μου. Ο ήρωας νοσταλγεί τη γλώσσα του και άρα τη χώρα του. Στην εποχή που το χρήμα δημιουργεί πατρίδες, μπορεί κάποιος να νιώσει πολίτης του κόσμου. Αλλά σε αυτήν την κατάσταση που έχουν ονομάσει κρίση, είναι ανάγκη να υπάρξει ο δικός μας πολιτισμός». Εξ ου και παρομοιάζει με πράξη αντίστασης για το κοινό το ότι παρακολουθεί τη μεταφορά του παπαδιαμάντειου λόγου σκηνικά. «Σε μια εποχή βυθισμένη στο ψέμα ο κόσμος επιζητά την αλήθεια του Σκιαθίτη», συμπεραίνει.

Κάποιοι θεωρούσαν ότι τόσο καιρό θεατρικά απλώς επαναλαμβάνεται. «Δεν είναι έτσι. Αλλάζει, μεταλλάσσεται, προχωράει η σκηνική πράξη. Είναι πολύ σκληρή δουλειά το θέατρο και απαιτεί θυσίες. Δεν μπορείς να κάνεις και κοσμική ζωή και θεάτρο μαζί. Κι εγώ, σαν τα μπουλούκια, με ένα πιάνο, μια βαλίτσα κι ένα κοστούμι πορευόμουν. Αποδεικνύεται ότι δεν χρειάζεσαι πολλά για να υπάρξεις, τελικά».

Η τελευταία κυριακάτικη παράσταση συμπίπτει ημερολογικά με το φινάλε του διηγήματος. «Είναι ένα αμιγώς χριστουγεννιάτικο παραμύθι, με τον ήρωα να περιπλανάται μόνος στην αποβάθρα του λιμανιού, στα σοκάκια της μικρής συνοικίας και να επισκέπτεται τα χαλάσματα του πατρικού του σπιτιού. Προσμένοντας την αλλοτινή αγαπημένη του. Είναι ένα όμορφο ρομαντικό παραμύθι, μια παραβολή για το τι είναι ο άνθρωπος, και το νόημά του. Για τι υπάρχει. Για τα ουσιαστικά του "θέλω". Χαίρομαι που το ξαναπαίζω Χριστούγεννα αυτό το κείμενο με το ευτυχές φινάλε. Τρεις μέρες μετά τα Χριστούγεννα εκτυλίσσεται. Κι εμείς το κάνουμε, τελευταία φορά, ακριβώς τρεις μέρες μετά τα Χριστούγεννα».

Ο πήχης ανέβηκε ψηλά. Κι ο επόμενος σκηνικός στόχος του δεν θα είναι κάτι υποδεέστερο. «Θα δουλέψω τα "Απομνημονεύματα" του Μακρυγιάννη», μας προϊδεάζει.

ΙΩ. ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ

Διαβάστε περισσότερα »

«Ο αγώνας των τυφλών» (1977): Προβολή ντοκιμαντέρ και συζήτηση το Σάββατο 7 Δεκεμβρίου 2013

Ehttp://www.eoty.gr/main/pass.asp?titlenumber_fo=13086Το Σάββατο 7 Δεκεμβρίου 2013 στις 19:30 με αφορμή την εθνική/παγκόσμια ημέρα Ατόμων με Αναπηρία, η Κίνηση Χειραφέτησης Ατόμων με Αναπηρία: ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΉ, η Κίνηση Καλλιτεχνών με Αναπηρία, σε συνεργασία με το Θέατρο Κωφών Ελλάδος, παρουσιάζουν το ντοκιμαντέρ της Μαίρης Χατζημιχάλη Παπαλιού «Ο αγώνας των τυφλών».
Το Σάββατο 7 Δεκεμβρίου 2013 στις 19:30 με αφορμή την εθνική/παγκόσμια ημέρα Ατόμων με Αναπηρία

Η Κίνηση Χειραφέτησης Ατόμων με Αναπηρία: ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΉ
Η Κίνηση Καλλιτεχνών με Αναπηρία
Σε συνεργασία με το Θέατρο Κωφών Ελλάδος

Παρουσιάζουν το ντοκιμαντέρ της Μαίρης Χατζημιχάλη Παπαλιού «Ο αγώνας των τυφλών»

Δείτε το trailer της εκδήλωσης
https://www.youtube.com/watch?v=lf3MlBkMrEY

Το 1976, με το σύνθημα “ψωμί, παιδεία και όχι επαιτεία” 300 περίπου άνθρωποι με προβλήματα όρασης καταλαμβάνουν τον «Οικο τυφλών» και με σειρά δυναμικών και οργανωμένων κινητοποιήσεων, αξιώνουν την αλλαγή του καθεστώτος διοίκησης και διαχείρισης του οποίου τον αποκλειστικό έλεγχο είχε έως τότε η Αρχιεπισκοπή Αθηνών. Οι οικότροφοι του ιδρύματος και οι συμπαραστάτες τους καταγγέλουν δημόσια τη διοίκηση για κακοδιαχείριση και ανάλγητη συμπεριφορά και υπερβαίνοντας, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, την περιθωριοποίηση των ανθρώπων με αναπηρία, διεκδικούν με συγκεντρώσεις, καταλήψεις και δικαστικούς αγώνες την παρέμβαση του κράτους, αλλά και την ενεργοποίηση των υπολοίπων πολιτών, σχετικά με τα αδιέξοδα της καθημερινής τους διαβίωσης. «Αξιώστε όλα σας τα δικαιώματα», μηνύει ο Μενέλαος Λουντέμης από τη μονάδα εντατικής παρακολούθησης όπου νοσηλεύεται, ο αγώνας πλέον έχει αναγορευτεί σε σπουδαία κοινωνική υπόθεση. Λίγες μέρες μετά, 20.000 και πλέον άνθρωποι δίνουν το «παρών» στο γήπεδο του Πανιωνίου εκφράζοντας έμπρακτα τη συμπαράστασή τους στους αγωνιζόμενους τυφλούς.

Με εργαλείο το ντοκιμαντέρ-ντοκουμέντο της Μαρίας Χατζημιχάλη - Παπαλιού «Ο αγώνας των τυφλών» που ολοκληρώθηκε μέσα στο 1977 και έκτοτε έκανε τον γύρο της Ευρώπης, τα δίκαια αιτήματα των Ελλήνων τυφλών έγιναν υπόθεση όλου του πολιτισμένου κόσμου. Σαρτρ, Μποβουάρ, Φουκό, Σινιορέ, Βεργόπουλος, Πουλαντζάς, Μοντάν, Γαβράς, Ζέη, Πετρόπουλος, Φασιανός, οι πλέον επώνυμοι από τους συμπαραστάτες. Τρία χρόνια μετά τη λήξη της κατάληψης του Οίκου Τυφλών και τη συμφωνία του Οκτώβρη ΄76, ολοκληρώνεται η διαδικασία δημοσιοποίησης και η μετατροπή του σε Κέντρο Εκπαίδευσης και Αποκατάστασης Τυφλών.

ΔΙΑΡΚΕΙΑ 90 λεπτά
Με υπότιτλους για Κωφούς.

Θα ακολουθήσει συζήτηση με θέμα «κρίση και αναπηρία»

Στην συζήτηση συμμετέχουν:

Μαίρη Χατζημιχάλη Παπαλιού (Σκηνοθέτις)
Γιώργος Τσιάκαλος (καθηγητής Παιδαγωγικού Α.Π.Θ)
Κώστας Θεοδωρόπουλος (Κίνηση των 58)
Βασίλης Τσούπρας (θεολόγος Κοινωνιολόγος)

Συντονίζει ο Αντώνης Ρέλλας (Κίνηση Χειραφέτησης ΑμεΑ)

Σάββατο 07/12/2013 στις 19:30

Θέατρο Κωφών Ελλάδος
Σαχτούρη 8-10 Πλατεία Κουμουνδούρου Ψυρρή, Αθήνα
Τηλέφωνο: 210 3214708
Κινητό:  numbers_button_skype_logo69 85 76 55 50  (μόνο SMS)

Είσοδος ελεύθερη
Το θέατρο είναι φιλικό και προσβάσιμο για άτομα με αναπηρία

Διαβάστε περισσότερα »